Essaouira

552793_425788414118640_1996645869_n760 Kilometer onder Tanger. Pareltje aan de onmetelijke Atlantische Oceaan. Ommuurd havenstadje waarbinnen alle gemotoriseerd verkeer verboden is. Zelfs fietsen mag niet. Allemaal ‘ten strengste’ verboden. Dus stinkt het niet naar auto’s en word je er niet omver gereden. De geur van vers gebakken brood Lees verder

1001 ochtenden

Lekker langzaam op gang komen natuurlijk. Met een goed ontbijt. Ontbijtjes zijn in de meeste hotels en riads niet om over naar huis te schrijven. Vaak proberen ze Europa na te doen. En daar moet je van houden. Bij de fameuze banketbakkerij Driss anno 1928 zit je in de medina natuurlijk altijd goed. Lees verder

1001 lunches

Lunch is in Essaouira belangrijk. In het stadje zelf of ergens aan het strand. Adres in Essaouira van zeer eenvoudige en toch bijzondere klasse is Bab Laachour. Waarom lunch? Het terras ligt op 1 van de mooiste plekken van de stad. Balkon op het stadse flaneerplein aan voorkant plus overdonderend zeezicht aan de zijkant en niet te vergeten: altijd weer die zon vanaf de bovenkant. Het eten is niet uitzonderlijk. Maar wacht. De ambiance vergoedt alles. En met goed bestellen kom je een eind. Dat vraagt dus enige handigheid en ervaring. Lees verder

1001 cafés

Voor de bierliefhebber begint de gezelligheid in Essaouira rond een uurtje of 4. Op het kleine terras van café/restaurant Mogador aan de boulevard zitten de dorstige Europeanen buiten (3 tafeltjes) en de lokale mannelijke bevolking stort zich ook massaal op de drank. Maar dat zit keurig aan het oog ontrokken allemaal netjes binnen. En daarbinnen beginnen ze zo te horen al ruim voor 4en met de alcoholica. Maar goed, buiten merk je daar weinig tot niets van. Want de plaatselijke bevolking staat zogenaamd droog! Zowel binnen als buiten, goeie, snelle bediening. En als je heel lief kijkt gratis gefrituurde visjes als tapas. Lees verder

1001 zonsondergangen

Aan al die 1001 dagen lijkt geen einde te komen. Toch gaat ook hier  de zon een keertje slapen. Maar dat moment, als de avond  bijna valt, mag je rustig  een feestje noemen. Want ondergaan doet de zon hier op haar allervurigst. Dus hoogste tijd om je ergens te installeren vanwaar je dit schouwspel voor de volle 1001 procent kan bewonderen. Lees verder

1001 diners

Voor echt Marokkaans eten in Essaouira, voor een echt goeie tajine of couscous prijkt Ferdaouss bovenaan het lijstje van mijn tante in Marokko. De overdaad aan kruiden die je overal om je heen ziet daalt hier ook in de juiste verhouding neer op je bordje. Je zal verbaasd zijn hoe weinig je dat verder tegenkomt. Wat doen ze met al die kruiden en specerijen die je op elke hoek van de straat  zo uitbundig uitgestald ziet? Je vraagt het je iedere keer weer af als je weer eens zomaar een restaurant bent binnen gestapt. Niet doen dus. Lees verder

Een Honden Leventje

Even voorstellen. Ik heet nu Gamba. Met als 2de naam Plancha. Ik ben geboren op 27 februari 2012 in een Spaans dierenasiel. Daar noemden ze me gewoon op z’n Spaans: senorita Cocker. Want ik ben een cocker. Een meisje. Maar niet helemaal raszuiver. Daarom heb ik ook geen stamboom en was ik ook niet zo heel erg belachelijk duur. Wel duur genoeg.

Gamba 2 Na mijn geboorte ben ik de eerste maanden bij mijn moeder en zusjes gebleven. Na 2 maanden ben ik al verhuisd naar de etalage van een dierenwinkel in Rincon de la Victoria. Die winkel hoort bij het asiel. Maar de winkel ligt midden in het stadje. En het asiel achter in de bergen. De winkel ligt aan een drukke hoofdstraat. Ik lag daar in een vitrine. Wachtend op een baasje. Wachtend op baasjes die me leuk zouden vinden. Stonden daar opeens 2 Nederlanders voor m’n neus. Die vonden mij lief. Maar ze moesten terug naar Amsterdam voor een tijdje. En weg waren ze weer. Dus had ik alle hoop al opgegeven. 2 Weken later stonden ze gelukkig weer voor de etalage en ik zat nog steeds achter de ramen. Zoals in Amsterdam de dames dat doen. Had in die weken wel veel bekijks gehad, maar ik kon niemand verleiden, geen hond nam me mee.

Had ik even mazzel. Want die rare Hollanders hadden tegen elkaar gezegd, als ze er nog zit na die 2 weken dan nemen we haar mee. Nou, na alle vaccinaties, een chip in mijn nek en een heus paspoort mocht ik met ze mee de straat op. Aan een riempje. En nu ben ik in Marokko. Ben vandaag 5 maanden oud en al bijna zindelijk. We gaan vaak naar het strand en ik ren me rot. Wel veel zand. Aan die natte zee moet ik nog wennen. Ik zwem wel, maar het liefst zo snel mogelijk weer naar de kant  terug.
Waarom ik zo’n rare naam heb?

Ze vinden gamba’s lekker. En à la plancha zijn ze op hun best. Vandaar misschien. Maar ik denk dat ze me zo genoemd hebben omdat ik slaap als een gamba. Lekker opgerold.

 

ik in de bootOp deze foto ben ik alweer een stukje ouder. En groter gegroeid. Precies 1 jaar. Voor mijn verjaardag mocht ik bootje varen. Want óp het water vind ik het eigenlijk leuker dan in het water. Zolang ik maar grond onder mijn pootjes voel durf ik de zee wel in. Als ik hard langs het strand achter de vogels of bal heb aangerend, vind ik het heerlijk om even verkoeling te zoeken in de branding. Ik ren dan gewoon de zee in, ga op mijn buik liggen, race        heel hard een rondje door het water, soms wel twee en voel me druipend en wel als herboren. Weer lekker opgefrist en helemaal klaar voor een nieuwe run over het strand. Maar ze moeten me niet dwingen de zee in te gaan. Want wat dat betreft ben ik een rare.

Bovenstaande foto van mij is genomen tijdens een boottochtje in Oualidia, het Ierseke van Marokko. De oesters komen daar vandaan. We varen hier door de lagune langs de oesterbanken. Een prachtig natuurgebied. Ook vol met bijzondere watervogels. Die vind ik leuker dan oesters, Daar kan ik tenminste lekker achter aan gaan. Ze een beetje de schrik op het lijf jagen. Want ik heb best wat jachtinstinct. Maar dan alleen voor oevervogels en katten. Die vind ik pas echt leuk. D’r lekker achteraan racen!! Lachen.

weekje logeren bij Rob en Leondra

 

 

 

 

 

 

 

waar zijn ze nou??

 

Ik ben inmiddels ook een geliefd model geworden. Rob Horree de man van Leondra is een bekende illustrator. En die vindt mij zo leuk dat-ie me maar al te graag  op papier zet. Vereeuwigd word ik dus ook al. Hiernaast bij dat muurtje was ik bij hun aan het logeren en hoopte dat baasjes eindelijk weer de deur doorkwamen. Daar stond ik op ze te wachten en te wachten. Kon lang wachten want ze bleven wel een week weg. Maar goed. Ze zijn d’r weer. Ik blij.

 

 

Wintersport bij Marrakech?

Denk je aan Marrakech dan droom je van de zinderende Sahara, van karavaanen met voortsjokkende kamelen die via eindeloze zandwoestijen hun goederen naar de spannendste souks van Afrika brengen. Toch wel uiterst surrealistisch als je daar dan op een stralende ochtend je skibroek aantrekt, je skischoenen in je tas hebt zitten, je ski jack over je schouder gooit en zo met tas en al je zonovergoten hotel uitloopt. Lees verder

Lekker Roken in Marokko

casasportRoken is dodelijk. Zeggen ze. Behalve in Marokko, denken ze. Marokko is ook nog steeds het paradijs voor de rokers. Overal wordt er lustig op los gepaft. 34 % van de mannen rookt, steeds meer jongeren gaan roken en de cijfers van de vrouwen (1%) zijn niet helemaal betrouwbaar. Want roken doet ‘n vrouw  natuurlijk niet. Lees verder

De Ezel


In Spanje en Italië is hij de afgelopen decennia langzaam uit het leven en landschap verdwenen. Maar in Marokko maakt zijn gebalk nog altijd deel uit van de geluiden van stad en land. Daar ploeteren anderhalf miljoen ezels en muilezels als trouw en schrander lastdier. Een mensenvriend met een hoge aaibaarheidsfactor: wie een ezel in zijn lange oren krabt, heeft een vriend voor het leven, aldus ezeldeskundigen. Lees verder

1001 Moppen

Belgenmoppen in overvloed. Een teken dat we toch een zwak hebben voor die aardige Zuiderburen. Humor overstijgt gelukkig alle grenzen. Mogelijke verschillen worden aangedikt en daarmee gladgestreken. We snappen en mogen elkaar in de wereld van de lach. Nader tot u.
Hoe zit het eigenlijk met grappen over die nog veel verdere Zuiderburen? Die van Marokkaanse afkomst? Lees verder

Bloemen niet verwijderen S.V.P

Na de dood van Jan Derksen voelden Joan Berkhemer, Chris Kijne en ik de behoefte om wat gedichten te schrijven.  De titel is ontleend aan de tekst op een papiertje dat we een paar weken na de begrafenis op het graf tussen de bloemen vonden. Welk gedicht van wie is zeggen we niet. Of wellicht een andere keer. De eindredactie was in de vertrouwde handen van Willem Jens.

Doek.
Stem verstomt
Applaus ebt weg
Bravo’s gaan mee
Maar al jouw  bloemen resten
Dus die niet verwijderen
S.V.P. 

Mooi in de volle grond
In de volle grond
Mooi dat jij daar stond
Dat jij daar stond
Jij
Mooi dat die bloem daar stond
Dat die bloem daar stond
Die bloem daar stond
Daar.

In je ranke handen las ik
de bossen bij Nijmegen
Schubert nestelde zich
in geuren van dieselolie
Al wat niet te zeggen viel,
keerde naar mij weerom.

Daarna zag ik  je lopen
in de velden
Het licht viel vredig
op je neer
Oude boeken ontvingen
jouw gezongen woorden
Je schonk je muze
aan het liefste dier.

Toch
komt er een dag
waarop je zegt:
het leven gaat door
Ook jij,
toch.

De  bloem des velds
haar plaats
kent haar niet meer
Maar zij
de hare wel.

Het is:
Dat blijvend zoeken
Naar wat voorgoed verloren is
En eeuwig onvindbaar
Dat steeds weer spelen willen
In de zon die maar één keer jong was
Dat altijd maar proberen
En toch niet stuk gaan.

Twee min één is één
Dan blijft de één alleen
De halte waar hun reis begon,
lag  in de late zomerzon
Het hondje dacht:wat doe ik hier,
ik ben een ongelukkig dier
Ze houdt me stevig aan de lijn,
‘k zou liever bij mijn baasje zijn
Die is in het voorjaar weggegaan,
sindsdien vind ik er niets meer aan
Ik ben een ongelukkig dier
‘k ben liever overal dan hier
Toen kwam de tram
Ze stapten in
Het einde werd een nieuw begin.

Met mijn winterkreten
bereik ik de sterren nooit
langs beide polen
scheert een lijn
en snijdt de richting
van mijn zijn
dus blijf ik dakloos en
berooid met driften
eeuwenlang gekooid.

Voor het raam
Buiten de tuin
Zegt ze
Vroeger wist ik alles
Iedere plant
Elke bloem
Alle bomen
Het is allemaal weg
Niet de dood
Maar het vergeten
Is verdriet.

Ooit vind ik een plek
waar ik blijven kan
vlak aan het water wellicht
maar niet te ver van hier
dan bloei ik geluidloos door
en zeg zwijgend
dan zie ik voor altijd
hoe het allemaal anders was.
Dat niets was wat het leek.

Er zijn kleine geluiden, die,
terwijl ze in een nat bloembed liggen,
iets van een verre herinnering raken
maar heel even zien de massa’s toe
of alleen in vergeten dromen?
We spreken niet meer van pijn
het is zacht daar boven uit getild.

Onder bloemen
blijf ik rusten
Maar onder vonken
flonker ik
Ik zal dus
eeuwig in je horen
Want onder Verdi
slaap ik niet.

Tatoeages: veel ouder dan de weg naar Rome

Het wordt al vele eeuwen gedaan. Tatoeëren. Maar waarom? Speelt het een magische rol, is het een symbool ten teken van eigenheid van de stam of is het een ‘plaatje’ ter identificatie? Is het een stoer middel om mensen mee te intimideren misschien, heeft het een religieuze betekenis, geeft het onderscheid tussen de seksen aan, werkt het statusverhogend of is het louter en alleen voor de versiering? Wie het weet mag het zeggen. Lees verder

1001 Regenbuien

Geen regen betekent geen oogst, geen werk, geen eten, onrust en opstand. Door de eeuwen heen is geen regen de bepalende factor van politieke instabiliteit voor Marokko geweest. Wijlen Koning Hassan de 2de speelde daar gewiekst op in en wist van dat klimatologische nadeel zijn voordeel te maken. Lees verder