1001 lunches

Lunch is in Essaouira belangrijk. In het stadje zelf of ergens aan het strand. Adres in Essaouira van zeer eenvoudige en toch bijzondere klasse is Bab Laachour. Waarom lunch? Het terras ligt op 1 van de mooiste plekken van de stad. Balkon op het stadse flaneerplein aan voorkant plus overdonderend zeezicht aan de zijkant en niet te vergeten: altijd weer die zon vanaf de bovenkant. Het eten is niet uitzonderlijk. Maar wacht. De ambiance vergoedt alles. En met goed bestellen kom je een eind. Dat vraagt dus enige handigheid en ervaring.

Vraag altijd welke vis vandaag is binnengekomen. Als het waait varen de vissers niet uit en dan is er ook geen vis. Althans… geen verse vis. Dan zou je genoegen moeten nemen met diepvries en dat doe je natuurlijk niet. Dagverse vis!!! In Holland is dat bijna niet te krijgen. De laatste trek van de vangst gaat naar de duurste restaurants. In Essaouira niet. Als er gevist wordt eet je elke dag dagvers. ‘s Nachts gevangen, ’s middags op tafel.

Wat ik hier wel eens doe is een gegrilde vis bestellen en een vissoep. Misschien ook nog een saladetje erbij. Tegelijkertijd op tafel laten komen, vis ontleden en gelijk lekker laten zwemmen in de soep. Zo prepareer je, je eigen rijk gevulde vissoep. Alsof je in Marseille zit te snoepen.

De wijn bij Bab Laachour is uitzonderlijk goedkoop. De goedkoopste restaurantwijn (bijv. Guerrouane) van de stad. Bediening heel vriendelijk en snel (Hafid heeft schoenmaat 48 dus lopen kan -ie). ’s Avonds kan je hier natuurlijk ook terecht. Alhoewel je de zon dan mist heb je wel uitzicht op het spektakel op het plein van flanerende vrienden en vriendinnen en moeders met spelende kinderen.

Lunchen bij Taros is natuurlijk ook zeer aanbevelenswaardig. Een stuk duurder maar dan zit je ook wel op een prachtige plek, vrolijk lachende obers en alles wat er op de menukaart staat lacht je ook al toe. De Frans/Marokkaanse keuken op niveau.

Oesters uit Oualidia smaken net zo goed, zo niet beter dan de Zeeuwse, oursins (zee-egels) uit de baai voor de deur zijn het proberen dubbel en dwars waard. De prijzen? Niet heel duur en ook niet heel goedkoop. Bijvoorbeeld tussen de 100 en 150 dh per dozijn voor de oesters, de zee-egels de helft. Valt eigenlijk best mee voor wat je er allemaal voor krijgt.

De eigenaar Allain Fillaud denkt dat Essaouira uitgroeit tot het St.Tropez van Marokko. En zo voelt het ook. Daar in de zon, op het terras, met een wijntje en een franse topkok in de keuken.

Chalet de la Plage/chez Jeannot van besnorde eigenaar Khaled Ben Gadda (mijnheer Jeannot in hoogst eigen persoon) heeft ook alweer zo’n aanlokkelijk terras met gezellige heren in de bediening. Dat wordt dus moeilijk kiezen. Maar als je een weekje Essaouira doet komt Jeannot vanzelf een keer aan de beurt.

Terras pal aan zee, mooie vissen op de kaart. Hier doen ze niet ingewikkeld. Beslist geen hoge school koken. Maar dat hoeft ook niet altijd. Zolang vers maar het toverwoord is. Want nogmaals, als vis vers is hoef je geen sterren van de hemel te kunnen koken. Zo puur mogelijk serveren is dan al een omweg waard en daar weten ze bij Jeannot wel raad mee. Gegrild, gebakken of gefrituurd. Beetje gesmolten boter kan je er nog bij krijgen of wat van die eigengemaakte tartaarsaus of overheerlijke kappertjes saus. Moet je wel even om vragen.

Keuze uit de vissen die de afgelopen nacht gevangen zijn. En dat kan dus elke dag anders zijn. Tarbot is er soms en tong (geen klein slibgrut maar van die grote van meer dan een pond), grote kreeften (vrij prijzig), inktvis, dorade etc. Oesters staan ook op de kaart en gerookte zalm van de plaatselijke zalmrokerij. Geflambeerde pannenkoekjes ter afsluiting? Ook echt puur natuur. Niet goed voor de lijn. Maar wel erg lekker. Reserveren altijd aan te raden. Overdag op terras aan zee. ’s Avonds binnen. O ja, er staan natuurlijk ook een aantal vlees, kip- en duifgerechten op de kaart. En zelfs pasta.

Wie echt op het strand wil lunchen, wie lekker op het strand wil blijven hangen, wie ’s morgens bijvoorbeeld eerst sportief met een kite in de weer is geweest, wie te paard langs de vloedlijn heeft gegaloppeerd of uiteindelijk, na tientallen uitnodigingen toch dat ene ritje op een kameel heeft gemaakt, vindt dan weer verdiende rust en smakelijke happen aan het uiterste einde van de boulevard bij strandtent Ocean Vagabond. Het beste eten van de hele stad. Een sterrenkok in wording zwaait de pollepel. Jean Michel heet hij. Vers uit Frankrijk. Dagelijks wisselende gerechten buiten de kaart om. Vrijdag is sushi dag. De lekkerste. Zin in patat?  Zelf gemaakt. Ook al weer de beste van de stad.

Buiten de stad heerlijk lunchen kan ook. Kijk dan bij: Lekker Buiten Essaouira of hieronder.

K Rouge
Even de horizon een kilometer of wat verbreden? Een ritje van precies 8 kilometer in een petit taxi (kosten 30 dirham) brengt je naar het restaurant K Rouge. Een knots van een rode koe voor de deur laat weten dat je aan het goeie adres bent. Half jaar geleden droeg dit restaurant nog de makkelijk naam Kilometre 8. Restaurant ligt precies bij kilometer paaltje 8. Een leuk Frans echtpaar Marlène en Bernard runden hier al sinds jaar en dag een op en top Frans restaurant. Nu overgenomen door  een zwitsers/marokkaans echtpaar. Een weelderige tuin, lommerrijk terras, de menukaart, stuk voor stuk ingrediënten om je in la douce France te wanen. De kaart trakteert je op Franse klassiekers. Zoals riz de veau, langue de boeuf,  foie gras, steak tartare. Plus iedere dag een aantal extra’s buiten de kaart om. Dorade met ingelegde gekonfijte citroen en gegrilde olijven met de finesse  van een super chef. Faut bien le detour zoals ze dat in de Michelin gids zouden vermelden. Een ommetje waard dus.
’s Avonds kan je er ook een tafeltje reserveren. Dan zijn ze gelukkig ook open.

Ook een riant ommetje maak je voor een lunch middenin de wijngaarden van de wijndomeinen du Val d’Argan en Gazelle de Mogador. Op de 1e etage zo’n beetje boven de kelders wordt in een mooi, met wijnranken overwoekerde zaal een vast lunchmenu geserveerd met een bijpassend wijnarrangement. Zeer verzorgd en zeer smaakvol en vrij scheutig. Let ook op de 8 verschillende soorten argan- en olijfolie die op tafel komen. Alle wijn en olie is ook per fles te koop om mee te nemen. Een van de gangen van het menu is brochette d’agneau. Wie liever iets anders wil moet een dag van te voren even bellen. Dat wordt dat de lekkerste kiptajine waar je je vingers bij opeet.

Oualidia
Dik 2  uurtjes rijden en je kunt je hart ophalen aan zeevruchten. Wie van oesters en spinkrabben (araignee/spider crabs) houdt moet de kustweg naar het Noorden aanhouden om Oualidia langzaam tevoorschijn zien komen. Daar ligt dan Ierseke uit Zeeland maar dan in Marokko. Hier opeens volop cultuur. De oestercultuur. Het zeebanket lacht je toe vanuit de oesterbedden en mosselbanken in een prachtige lagune. Het is hier zo mooi dat zelfs de koning er niet alleen een paleis heeft maar ook nog een bescheiden zomerhuis op de uiterste punt van de landtong. Vlak naast hotel l’Initiale en ook vlakbij hotel restaurant l’Araignée waar de prachtigste krabben op tafel komen, vers uit de zee zo voor de deur. Genoemde hotels zijn basic. Kleine kamers, kleine badkamers, maar wat kan het schelen als je toch bijna de hele dag buiten bent. Hotel l’Initiale is een prima plek.

Bij hotel/restaurant La Sultana is alles rianter. Ook de meters hoge zee-en zoetwateraquaria waar je binnen langs kunt wandelen zijn imposant. Vorstelijk overnachten kun je daar. En vorstelijk  buiten eten, direct aan de lagune. Aan rijk gedekte tafels met prachtig linnen, servies, bestek en glazen. Alleen al voor die lokatie deel je spontaan sterren uit. Voor het eten fonkelen de sterren ietsjes minder, maar  je voelt je daar hoe dan ook, de sultan te rijk.Maar daar hangt een prijskaartje aan.

Sidi Kaouki
Ongeveer 24 km ten zuiden van Essaouira ligt een windsurf dorpje waar je je helemaal in de tijd terug waant. Niks grote hotels, niks riante restaurant. Eigenlijk de ultieme winderige droom van iedere surfer. Een bed, goed eten en elke dag een strakke bries. Nee, dit dorpje bestaat dus bij de gratie van de wind, de schoonheid van het landschap, de zee, het eindeloze witte strand, de mooie baai en de gastvrijheid van de bewoners.

Een van de gezelligste plekken van Sidi Kaouki was het centrale plein met tientallen houten grill restaurantjes daaromheen. Allemaal heel primitief maar dat was gelijk ook het aantrekkelijke. Verse vis op de grill en wat wil je nog meer. Het was het centrale plein. Was. Want wat er nu nog van over is zijn wat verkoolde resten. Een zwart geblakerde vlakte is nu het eerste wat je ziet zodra je Sidi Kaouki binnenkomt. Is het aangestoken door jaloerse hoteleigenaren? Zit de Gemeente erachter? Complottheorieën en veel Indianenverhalen doen de ronde. Veel roddel en achterklap. Maar feit is dat de restaurantjes tot as zijn vergaan en door de harde wind zijn uitgestrooid over de oceaan. Maar geen treurigheid, het leven gaat door en alles is herbouwd. Steviger, minder brandgevaarlijk.

Tip? Wij hebben er twee. Met een auto is het een kilometer of 24 rijden. Hopelijk een stevige auto. Neem de weg richting Sidi Kaouki maar ga ongeveer 1 kilometer voor Sidi Kaouki naar rechts. Waar precies? Als je goed kijkt zie je en stapel blauw geverfde keien liggen. Geen bordje, geen naam, geen pijl, alleen maar een hoopje blauwe stenen. Daar dus rechtsaf. Volg dan een zeer hobbelige weggetje dat door bossen, struiken, zandverstuivingen en rotspartijen kronkelt. Ook wel te doen zonder 4×4 als je maar rustig aan doet. Blauwe keien doen hier bij iedere bocht dienst als ANWB paddestoel. Even denk je dat er geen eind aan dat gehobbel komt, maar dan is daar opeens de zee. De oceaan. De golven. Een andere wereld. Een paar vissershutjes,een paar bootjes op het strand en daar waar vrolijk de vlag wappert ontdek je een strandtentje. Zou het een restaurantje zijn? Restaurant is een groot woord. Taquenza. Als je van chique en sterrententen houdt moet je hier niet zijn. Maar houd je van verse vis en van expeditie Robinson dan is dit misschien wel  beste plek van de hele kust. Vers gegrilde zeebaars, dorades en op bestelling ook krabben en kreeften. Zo uit de zee. Je krijgt hier ook de lekkerste patat geserveerd en de heerlijkste calamares.
Trek er gerust een hele dag vooruit. Strandstoelen aanwezig en een hele dierentuin. De eigenaar is het baasje van 14 honden en 12 katten die je ook allemaal ziet ronddartelen. Maar het precieze aantal weet baasje niet. Hij is de tel zo langzamerhand kwijtgeraakt. Puppies drinken lekker bij hun moeder en de poezen pikken een graantje mee van onder de goed gevulde tafeltjes. Sinds kort is Abdou de eigenaar ook de trotse eigenaar van een aapje. Hebben al contact opgenomen met stichting AAP. Want zo’n beestje hoort hiet natuurlijk niet thuis als bezienswaardigheid. Wijn kan er  bij Taquenza ook op tafel komen. Of bier. Alles nietheel  goedkoop maar je bent wel even in lui en lekkerland.

Honderd meter verder dan de afslag naar Taquenza staat een bord met daarop de tekst: la Mouette et les Dromadaires. Volg de aanwijzingen en je arriveert na een minuut of 3 bij een restaurantje waar Patricia de scepter zwaait. Een oase van rust. Vlak bij de zee. Luxer ingericht dan Taquenza, lekkere stoelen en banken en ook niet onbelangrijk lekker eten. Om met de drank te beginnen, Patricia schenkt de lekkerste witte wijn die er is. La Gazelle de Mogador.
En op de kaart staat de dagelijks wisselend: de vangst van de dag. Over vissen hebben we het. Het vlees dat ook op de kaart staat komt gewoon van de slager. Ook heerlijk. Gemarineerde lamskarbonaadjes. Mooi opgemaakte borden. Voor 90 dirham wordt het hoofdgerecht voorgeschoteld. Wijn: 150 dirham. Dessert: 35 dirham.
De laatste zaterdag van de maand is Patricia ook ’s avonds open. Een soort X party. Hoort zegt het voort. Pastis, pétanque en gegrilde sardientjes.
Gewoon doen zou ik zeggen.

 

Liked this post? Follow this blog to get more. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.