Een Honden Leventje

Even voorstellen. Ik heet nu Gamba. Met als 2de naam Plancha. Ik ben geboren op 27 februari 2012 in een Spaans dierenasiel. Daar noemden ze me gewoon op z’n Spaans: senorita Cocker. Want ik ben een cocker. Een meisje. Maar niet helemaal raszuiver. Daarom heb ik ook geen stamboom en was ik ook niet zo heel erg belachelijk duur. Wel duur genoeg.

Gamba 2 Na mijn geboorte ben ik de eerste maanden bij mijn moeder en zusjes gebleven. Na 2 maanden ben ik al verhuisd naar de etalage van een dierenwinkel in Rincon de la Victoria. Die winkel hoort bij het asiel. Maar de winkel ligt midden in het stadje. En het asiel achter in de bergen. De winkel ligt aan een drukke hoofdstraat. Ik lag daar in een vitrine. Wachtend op een baasje. Wachtend op baasjes die me leuk zouden vinden. Stonden daar opeens 2 Nederlanders voor m’n neus. Die vonden mij lief. Maar ze moesten terug naar Amsterdam voor een tijdje. En weg waren ze weer. Dus had ik alle hoop al opgegeven. 2 Weken later stonden ze gelukkig weer voor de etalage en ik zat nog steeds achter de ramen. Zoals in Amsterdam de dames dat doen. Had in die weken wel veel bekijks gehad, maar ik kon niemand verleiden, geen hond nam me mee.

Had ik even mazzel. Want die rare Hollanders hadden tegen elkaar gezegd, als ze er nog zit na die 2 weken dan nemen we haar mee. Nou, na alle vaccinaties, een chip in mijn nek en een heus paspoort mocht ik met ze mee de straat op. Aan een riempje. En nu ben ik in Marokko. Ben vandaag 5 maanden oud en al bijna zindelijk. We gaan vaak naar het strand en ik ren me rot. Wel veel zand. Aan die natte zee moet ik nog wennen. Ik zwem wel, maar het liefst zo snel mogelijk weer naar de kant  terug.
Waarom ik zo’n rare naam heb? Ze vinden gamba’s lekker. En à la plancha zijn ze op hun best. Vandaar misschien. Maar ik denk dat ze me zo genoemd hebben omdat ik slaap als een gamba. Lekker opgerold.

 

ik in de bootOp deze foto ben ik alweer een stukje ouder. En groter gegroeid. Precies 1 jaar. Voor mijn verjaardag mocht ik bootje varen. Want óp het water vind ik het eigenlijk leuker dan in het water. Zolang ik maar grond onder mijn pootjes voel durf ik de zee wel in. Als ik hard langs het strand achter de vogels of bal heb aangerend, vind ik het heerlijk om even verkoeling te zoeken in de branding. Ik ren dan gewoon de zee in, ga op mijn buik liggen, race  heel hard een rondje door het water, soms wel twee en voel me druipend en wel als herboren. Weer lekker opgefrist en helemaal klaar voor een nieuwe run over het strand. Maar ze moeten me niet dwingen de zee in te gaan. Want wat dat betreft ben ik een rare.

Bovenstaande foto van mij is genomen tijdens een boottochtje in Oualidia, het Ierseke van Marokko. De oesters komen daar vandaan. We varen hier door de lagune langs de oesterbanken. Een prachtig natuurgebied. Ook vol met bijzondere watervogels. Die vind ik leuker dan oesters, Daar kan ik tenminste lekker achter aan gaan. Ze een beetje de schrik op het lijf jagen. Want ik heb best wat jachtinstinct. Maar dan alleen voor oevervogels. Die vind ik pas echt leuk. D’r lekker achteraan racen!! Lachen.