Essaouira

552793_425788414118640_1996645869_n760 Kilometer onder Tanger. Pareltje aan de onmetelijke Atlantische Oceaan. Ommuurd havenstadje waarbinnen alle gemotoriseerd verkeer verboden is. Zelfs fietsen mag niet. Allemaal ‘ten strengste’ verboden. Dus stinkt het niet naar auto’s en word je er niet omver gereden. De geur van vers gebakken brood kringelt door de straten. Je neus wordt getrakteerd op alles waar een luchtje aanzit. Heerlijk. Alles is opeens weer te ruiken. Kruiden, groenten, vis, de stad, de zee, de haven. En het antwoord op de vraag waar je moet zijn voor die fameuze couscous à sept légumes is heel makkelijk: gewoon je neus achterna. Lijkt of de tijd hier heeft stilgestaan.

Neemt niet weg dat je af en toe toch door een brommer wordt geschept. Want wat niet mag, is toch oh zo leuk.

Tot zover het goede en lieflijke nieuws.
Maar pas op. Er wordt groot onderhoud gepleegd in de Medina. Nieuwe riolering. En dat gaat op z’n Marokkaans. Ze beginnen op honderd plekken tegelijk. Maar maken nooit iets af. Dus op honderden plekken is het een puinhoop. Ooit zal het wel afkomen, Maar voorlopig zitten we hier met half afgemaakt werk. Met putten, met gaten, met zandwoestijnen, de wind blaast door de stad. Pas op en breek je nek niet. Straatjes moeilijk begaanbaar. Vooral ’s nachts. En laat het vooral niet gaan regenen. Dan verandert de stad in 1 grote modderpoel. Maar wie mooi wil zijn moet pijn leiden. En hoe vaak regent het hier nou?  Er was laatst zelfs een demonstratie. Met spandoeken. In Nederland smeken ze om zon en zomer. Hier demonstreren ze voor recht op  regen. Laten we hopen dat over een jaar de stad er weer prima bij ligt. Geduld dus. Laten we maar denken aan het romantische verhaal van de Feniks die iedere keer weer, mooier als voorheen uit zijn eigen as herboren wordt.
Het grootste werk is nu september 2013 gedaan. Dus langzaamaan kruipt Essaouira weer uit zijn romantische schulp en durft zich weer in volle glorie te vertonen

Terug naar de geschiedenis van de stad.

In den beginne was het Amogdul genoemd naar een plaatselijke heilige Sidi Mogdul. De Romeinen doopten het daarna Tamusiga. De Portugezen noemden het na de bouw van het havenfort en het Castello Real, Mogdoura, de Spanjaarden maakten daar weer spaans van en zo werd het Mogadour.

Vanaf 1765 werd de haven steeds belangrijker. Toen Sultan Alaouite Sidi Mohammed ben Abdellah de troon besteeg maakte hij van Marrakech meteen zijn hoofdstad en dat plaatsje aan de kust noemde hij ‘Al-Suwaira’, en groeide uit tot de belangrijkste haven van de hele Marokkaanse kust. Al-Suwaira werd al snel verbasterd tot Souira, de kleine vesting, en noem het de speling van het lot, maar simpelweg door de spelling in het geschreven Arabisch kwam er een S bij en werd het daardoor ssaouira of Essaouira wat dan geheel toevallig ook nog goed ontworpen betekent! En bijzonder goed ontworpen is het! Via de satelliet krijg je daar helemaal een goed beeld van. Kijk meteen maar even.

Stilgezeten hebben ze er door al die eeuwen heen dus blijkbaar nooit. Ondanks het feit dat de tijd er stil lijkt te staan. Essaouira leeft, groeit, bloeit en bruist, er gebeurt van alles en steeds meer. Ça bouge, zoals de Fransen zeggen. Ga er maar van uit dat mijn tante in Marokko zich hier helemaal thuis voelt en haar geliefde stadje van haver tot gort kent. Van de couscous tot de tajine dus. Laten we met de inwendige mens beginnen. Op zoek naar het ontbijt. Waar? Dat lees je bij 1001 ochtenden.

Liked this post? Follow this blog to get more. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.