Paleizen in Marrakech

Wat te doen als je 4 vrouwen hebt en 24 bijvrouwen of concubines? Wat te doen als je zo’n hele harem om je heen hebt verzameld inclusief de nodige consequenties van dat (niet luie) leventje in luilekkerland? Wat te doen met die eindeloze reeks kinderen welteverstaan. Hoe geef je die explosief groeiende familie een aardig dak boven de hoofdjes? Je bouwt een paleis. Palais de la Bahia.

Hoe huisvest je al die mensen en mensjes? Lebensraum dus. Ruimte voor iedereen.
En het dan gelijk maar royaal aanpakken. 150 Kamers, 2 binnenplaatsen. 15 Jaar lang is er aan het eind van de 19de eeuw aan Palais de la Bahia gebouwd. Een zwarte slaaf had zich vrij gevochten en was aan de macht gekomen. Opgeklommen tot grootvizier. Eerste adviseur van de sultan. Onder zijn leiding is er gebouwd. Bou Ahmed.

Architect Mohammed el Mekki tekent voor het ontwerp. Maar helemaal af was het natuurlijk nooit. 15 jaar was krap in de tijd. Dus de kenners zien er dus ook haastwerk in. Het bijzondere is dat je de smaak van de nouveau riche van die tijd er in terug kan zien als je daar oog voor hebt en misschien wel voor hebt doorgeleerd. Een architectonisch geschiedenisboek van steen en kleur en details dus eigenlijk. Vol flamboyante en een beetje over de top pracht en praal. Maar desalniettemin toch zo mooi dat generaal Lyautey het als residentieel paleis gebruikte tijdens de Franse overheersing die in 1912 begon. In 1956 kreeg Marokko  haar onafhankelijkheid weer terug.

Je vindt dit paleis aan de zuidkant van de medina, ingang op de hoek van de Rue de la Bahia en de Rue Riad Zitoun El Jedid. Het is elke dag geopend van 8.30-18.00 uur maar gesloten tussen 12.00 en 14.30 uur. Entree is 10 DH. Ga als het even kan vroeg, dan zijn er nog nauwelijks toeristen.

 Palais el Badi
Oorlog is meestal de boosdoener. Dus resten er  van wat ooit het meest indrukwekkende bouwwerk van Marokko was, nog slechts de buitenmuren.

In 1578 begonnen met bouwen, 25 jaar lang. En toen het met de macht van de sultan Ahmad1 al-Masur was gedaan werd het gelijk ook weer afgebroken. Dat afbreken ging wel iets vlugger maar toch heeft dat ook nog 12 jaar geduurd. Sultan Alaouite Mawlay Ismail die de macht van Ahmad al-Masur overnam, wilde namelijk ook een paleis. Maar niet in Marrakech. In Meknes moest dat komen. Dus werd het steen voor steen en heel voorzichtig en minutieus ontmanteld.

De rijke versiering ging natuurlijk ook mee op de ezeltjes en de kamelen. Goud, ivoor, italiaans marmer, edelstenen en cederhout, alles moest verhuizen. Hele karavanen, hele karrenvrachten. Want dat was nogal wat. Het paleis telde 360 kamers en heette niet voor niets El Badi: de onvergelijkbare. Het was oogverblindend mooi gedecoreerd. Daar kon geen bouwwerk tegenop. Ja, wellicht het Alhambra in Granada. Daar was het mee misschien mee te vergelijken.

Vandaag de dag resten er nog slechts de resten. Je kunt er doorheen wandelen en ondanks het feit dat er weinig tot niets meer van over is, raak je toch diep onder de indruk van de afmetingen, van hoe groot en machtig het was.
Een paar donkere enge onderaardse gevangeniscellen zijn bewaard gebleven. Nog steeds geen pretje. Alleen al van  een bezoekje krijg je het Spaans benauwd.
Maar ondanks de leegheid en verlatenheid wordt er toch nog gewoond. Een grote ooievaars kolonie heeft zich op de  buitenmuren genesteld.
En klepperen je vrolijk toe.

Liked this post? Follow this blog to get more. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.